Οι ειδικοί το ερμηνεύουν σαν μια κατάσταση πανικού εξ αιτίας της οικονομικής κρίσης. Κάποιοι πολιτικοί αναλυτές το αποδίδουν στις υστερόβουλες κυβερνητικές δηλώσεις περί επερχόμενου χάους σε περίπτωση που δεν ακολουθηθεί η προτεινόμενη κυβερνητική πολιτική. Όμως ποια είναι η πραγματικότητα και μέχρι πιο σημείο έχει επηρεάσει τη ζωή μας αυτό το φοβικό σύνδρομο;
Είναι αλήθεια ότι οι περικοπές των εισοδημάτων και ειδικότερα η ανεργία, έχουν επηρεάσει τη συμπεριφορά και την ψυχολογική κατάσταση ολόκληρης της κοινωνίας και ιδιαίτερα των ασθενέστερων τάξεων. Δικαιολογείται όμως αυτή η προπαγάνδα του φόβου από τα κόμματα και τα μέσα ενημέρωσης; Κατ’ αρχήν θα πρέπει να ξεχωρίσουμε τα κίνητρα και τη μεθοδολογία παραγωγής αυτού του φοβικού συνδρόμου. Η κυβερνητική πλευρά επισείει τον κίνδυνο της χρεωκοπίας, τα υπόλοιπα κόμματα και ιδίως η αριστερά εμμένουν στην άποψη ότι το παιχνίδι έτσι κι αλλιώς έχει χαθεί και θα πρέπει να βγούμε στους δρόμους.
Τι κάνει σ’ αυτή την περίπτωση ο απλός, ο κοινός και κατά τεκμήριο νοήμων άνθρωπος; Τρέχει στην Τράπεζα και σηκώνει ό,τι οικονομίες έχει, προσπαθώντας να περισώσει ό,τι μπορεί από την επερχόμενη καταστροφή; Και δεν μιλάμε βέβαια για τους ανόητους και τους απάτριδες που έσπευσαν να τα ταξιδέψουν στο εξωτερικό.
Το γεγονός ότι δεν συμβαίνει αυτή η ομαδική ανάληψη των καταθέσεων, ή τουλάχιστον δεν έχει ακόμα συμβεί, σημαίνει ότι δεν έχει χαθεί ακόμα η ελπίδα. Προς το παρόν ο φόβος είναι ελεγχόμενος και τα παπαγαλάκια δεν πείθουν ακόμα τον κόσμο. Πόσο θα κρατήσει η υπομονή του; Θα εξαρτηθεί από τις εξελίξεις. Ας μη βιαζόμαστε, ας μην προεξοφλούμε τίποτα κι ας περιμένουμε.
Το χειρότερο θα ήταν αυτή τη στιγμή να ξεσηκωθούμε και να επαναστατήσουμε. Κάποιους θα βόλευε αυτό, αλλά για τη μεγάλη πλειοψηφία του λαού θα ήταν η αρχή του τέλους. Η ιστορία μας διδάσκει πολλά. Όταν ο λαός της Αθήνας ξεσηκώθηκε εναντίον του Ελευθερίου Βενιζέλου πετώντας τον «λίθο του αναθέματος» και σχηματίζοντας ένα μικρό βουνό από πέτρες σε κεντρική πλατεία, κανένας δεν περίμενε ότι θα ακολουθούσε η Μικρασιατική καταστροφή.
Στέφανος Λέπουρας
| 
